Poetry

 

 

Words and music have always been intertwined for me. I hear music in words and music evokes words in me. Sometimes a poem turns into a song, new adventure in music-making for a classically trained violist.

 

one from 2015, in honor of a neighbor who died that year:

After the rain

the wind hurried great soft

cloud banks away

leaving white etchings on the

innocent blue afternoon sky.

A green leaf circled up

and up and

up–like you? you always loved the wind–

“het leeft”, you said, “het is zo wild”.

Serene, wild, happy,

Maria and the wind!

There is music everywhere,

if you listen.

 

 

The next poem, Hannah-Sophie, was written for a friend of mine whose daughter is handicapped, and beautiful. It was heard in the program The Blossom Inside, on April 10th, 2015, Culturale Zaandam.

Hannah-Sophie

 

She is a garden in herself,

humming in the sunlight,

in the golden sun, her curls,

her blue eyes shining.

 

She is the flower and the bee,

the honey hidden in the hive.

Bumbling in her busy morning,

rosy-orange, complete.

 

I, the gardener, come to oversee

her shimmering world,

full of treasures and shadows for her alone.

I hold the key.

 

The little garden fence is locked,

sweet white enclosure round

the buzzing happy space.

I hover with my key,

 

spreading comfort and shaping

from outside as best I can—

the lock is hidden, and my key

unused.

 

But sometimes, as in a dream,

the key and lock are one;

she smiles, and lets me in.

Ah! life is brief and love is long.

 

So they say.

She is a song unto herself,

in a language I don’t know—

well, just a word or two.

 

And how much would I give

to understand it,

understand!

 

Hannah-Sophie

Ze is een tuin op zichzelf,

gonzend in het zonlicht,

in de gouden zon schitteren

haar krullen, haar blauwe ogen.

 

Ze is de bloesem en de bij,

de honing verborgen in de korf,

zoemend in haar drukke ochtend,

roze-abrikoos, volmaakt.

 

Ik, de tuinvrouw, waak

over haar glinsterende wereld,

vol schatten en schaduw voor haar alleen.

Ik heb de sleutel.

 

De kleine tuinhek is op slot,

lief wit omheining rond

de blijde, zoemende tuin.

Ik buig mij, sleutel in hand,

 

verspreid gerieflijkheid en vorm

van buitenaf, zo goed ik kan–

de slot is verborgen, en mijn sleutel

ongebruikt.

 

Maar soms, als in een droom,

zijn slot en sleutel één.

Ze lacht, en laat me toe.

Ah! het leven is kort, en de liefde duurt lang.

 

Dag zeggen ze.

Ze is een lied voor zichzelf alleen,

in een taal die ik niet ken–

nou ja, een woord of twee.

 

Wat zou ik wel niet geven

om het te kunnen verstaan,

het te verstaan!

 

vertaald met advies van Aafke Steenhuis, Jan-Joost Teunissen, en Nanny Roed Lauridsen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poetry

Words and music have always been intertwined for me. I hear music in words and music evokes words in me. Sometimes a poem turns into a song, new adventure in music-making for a classically trained violist.

The blossom inside,

without clock or calendar,

knows when to open.